Laura van Dolron sluit de Nacht af met een tekst die ze als action writer schrijft op de nacht zelf.
Zij vraagt zich af wie ben ik en wie wil ik zijn? En vinden we onszelf misschien als we durven voelen in plaats van steeds te rennen voor de pijn. Na een pauze waarin ze onderzocht wat het verband was tussen talent en trauma, waarin ze stilstond bij haar contante behoefte om te rennen zet zij bedachtzaam maar vastberaden haar eerste stappen op het podium tijdens de nacht van de filosofie.
“In mijn hart is het rustig, kalm, stil.
Ik zal weer klinken. Niet omdat het moet.
Maar omdat ik het wil.”
Zak een etage van je hoofd naar je hart, de afsluiting van de Nacht van de Filosofie is geen einde maar een nieuwe start.